Τι γίνεται όταν τα δικαιώματα προχωρούν αλλά το κίνημα ολοένα και αποδυναμώνεται;

 Η χώρας μας, αδιαμφησβήτητα, έχει κάνει τα τελευταία 15 χρόνια σημαντικά θεσμικά βήματα στον τομέα των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, με τελευταίο τη θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια, το οποίο αποτέλεσε μια ιστορική εξέλιξη. Έτσι η Ελλάδα θα λέγαμε ότι έχει μετακινηθεί αισθητά σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες ως προς τη νομική αναγνώριση και προστασία των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων. 

Η θεσμική αυτή πρόοδος, ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέεται με την αντίστοιχη ενδυνάμωση του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος και, κυρίως, με την ενδυνάμωση των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών που εξακολουθούν να αποτελούν βασικό μηχανισμό υπεράσπισης, διεκδίκησης και ελέγχου της εφαρμογής των δικαιωμάτων. Αντιθέτως, στη χώρα μας, όπως και σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, διαμορφώνεται ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο η οργανωμένη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινωνία των πολιτών αντιμετωπίζει σοβαρές δομικές πιέσεις. Το ζήτημα δεν είναι απλώς αν υπάρχουν περισσότερες ή λιγότερες οργανώσεις ούτε αν πραγματοποιούνται περισσότερες ή λιγότερες δράσεις. Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν οι ίδιες οι οργανώσεις διαθέτουν σήμερα την οικονομική, οργανωτική, πολιτική και κοινωνική ισχύ που απαιτείται ώστε να λειτουργούν ως ανεξάρτητοι φορείς δικαιωμάτων και όχι απλώς ως εκτελεστικοί μηχανισμοί χρηματοδοτούμενων προγραμμάτων, προκειμένου να καταφέρνουν να επιβιώνουν. 

Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα ξανά στο στόχαστρο. Η πολιτική της ρητορικής μίσους και του φόβου

Σύντομο σχόλιο: 

Πάντοτε, σε κάθε προεκλογική περίοδο εμφανίζονται κάποιοι, που στην προσπάθειά τους να αντλήσουν ψήφους από τα πιο σκοτεινά νερά της άκρας δεξιάς, καταφεύγουν σε έναν ρατσιστικό, μισαλλόδοξο και διχαστικό λόγο εναντίον κοινωνικών ομάδων. Ώ του θαύματος, η ομάδα αυτή που θα βρεθεί στο στόχαστρο και στο επίκεντρο αυτής της πολιτικής εργαλειοποίησης, τυγχάνει να είναι πάντα η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.

Οι δηλώσεις του Άρη Πορτοσάλτε στιγματίζουν, κακοποιούν και συνιστούν μορφή βίας κατά των τρανς/φυλοδιαφορετικών ατόμων για λόγους έκφρασης ή ταυτότητας φύλου

 

«Τα φύλα εκ φύσεως είναι δύο, τέλος. Τώρα, εάν κάποιος, κάποια έχει θέμα με το φύλο του, τότε καταφεύγει στον ψυχολόγο, στον ψυχίατρό του, τέλος. Δεν μας αφορά, είναι δικό του θέμα…»

Η δήλωση αυτή του Άρη Πορτοσάλτε, επαναφέρει έναν αντιεπιστημονικό και θεσμικά ξεπερασμένο λόγο, που αντιμετωπίζει την ταυτότητα φύλου ως «πρόβλημα» και τον άνθρωπο που αποκλίνει από την κυρίαρχη αντίληψη για τα φύλα ως ένα πρόσωπο που χρήζει ψυχιατρικής αντιμετώπισης.

Η δημόσια συζήτηση που άνοιξε τις τελευταίες ημέρες γύρω από την επιλογή φύλου στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ, μετατράπηκε σε ακόμη ένα πεδίο σύγκρουσης γύρω από το φύλο, την έκφραση και την ταυτότητα φύλου, με εξιλαστήρια θύματα, για άλλη μία φορά, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Χθες, σε εκπομπή του ΣΚΑΪ, η συζήτηση πήρε ακόμη πιο προβληματική τροπή. Ο δημοσιογράφος Άρης Πορτοσάλτε, σχολιάζοντας το ζήτημα στον αέρα του τηλεοπτικού σταθμού, δήλωσε ότι «τα φύλα εκ φύσεως είναι δύο» και ότι όποιος έχει «θέμα με το φύλο του» καταφεύγει στον ψυχολόγο ή στον ψυχίατρο του. Όταν κάποιοι από τους συνομιλητές του πάνελ επισήμαναν ότι η διατύπωση είναι προσβλητική, επέμεινε στη θέση του και επανέλαβε όσα είχε προαναφέρει.

Ο Σαμαράς, ο Γεωργιάδης, ο ΕΟΠΥΥ και το πολιτικό παιχνίδι στις πλάτες των ΛΟΑΤΚΙ+

Η συμπερίληψη συγκεκριμένων επιλογών φύλου στην πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ, αλλά και γενικότερα, δεν είναι ούτε «ιδεολογική μετάλλαξη», ούτε κάποιο περιστατικό που να βλάψει ή να βάλει σε κίνδυνο την υγεία των ασθενών. Είναι ένα ζήτημα συμπερίληψης που ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να μετατρέψει σε πολιτική καταγγελία και ο Υπουργός Υγείας σε ένα βολικό «λάθος». Ανάμεσα σε αυτές τις δύο προσεγγίσεις χάθηκε όμως, το μόνο που θα έπρεπε να ενδιαφέρει μια σοβαρή Πολιτεία και που δεν είναι άλλο από τη θεσμική ευθύνη και ο σεβασμός των δικαιωμάτων όλων των πολιτών. 

Αρχικά θα πρέπει να αναφέρουμε ότι, οι πολλαπλές επιλογές φύλου, στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ είναι δεν επηρεάζουν ούτε τη συνταγογράφηση, ούτε και την έγκριση ή τη χορήγηση φαρμάκων υψηλού κόστους, ούτε φυσικά και προκαλεί κάποια αποδεδειγμένη δυσμενή συνέπεια στους ασφαλισμένους ή ανασφάλιστους συμπολίτες μας. Δεν υπήρξε ασθενής που να στερήθηκε θεραπεία, επειδή στην οθόνη εμφανίστηκαν μία, δύο επιπλέον επιλογές στο πεδίο του φύλου. Υπήρχε απλά και μόνο ένα πιο συμπεριληπτικό πεδίο φύλου, μέσα σε ένα πληροφοριακό σύστημα.

Κι όμως, πάνω σε αυτό το πεδίο ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να οικοδομήσει ολόκληρο το τρομοκρατικό πολιτικό του αφήγημα. Αυτό που έκανε για άλλη μία φορά, ήταν να παρουσιάσει τις πολλαπλές επιλογές φύλου ως απόδειξη μιας δήθεν απειλητικής «woke ατζέντας», που έχει εισχωρήσει στη δημόσια διοίκηση και στα σχολικά βιβλία, ως «συνειδητή κυβερνητική επιλογή» και ως μέρος μιας υποτιθέμενης ιδεολογικής μετάλλαξης του κυβερνώντος κόμματος. Η υπόθεση συνδέθηκε επικίνδυνα ακόμη και με το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας και με την ανάγκη προστασίας της οικογένειας από τον «επαναπροσδιορισμό» της. Το πρόβλημα όμως αυτής της επιχειρηματολογίας δεν είναι ότι ο κ. Σαμαράς διαφωνεί με τις πολιτικές συμπερίληψης, με τη νομική αναγνώριση ταυτοτήτων φύλου, την ισότητα στο γάμο, με άλλες νομοθεσίες με συγκεκριμένες διοικητικές πρακτικές ή ακόμη και με τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία επιλέγει να καταγράφει ορισμένα προσωπικά δεδομένα. Η δημοκρατία μας άλλωστε,  προστατεύει αυτή τη δυνατότητα της πολιτικής διαφωνίας. Η διαφωνία αυτή όμως, δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την πολιτική στοχοποίηση ανθρώπων που ήδη βιώνουν στην καθημερινότητά τους διακρίσεις, αποκλεισμό  κοινωνικό στιγματισμό και βία.

Η Μονίκ και η τρανσφοβία στα social media

Σύντομο σχόλιο

Η LIFO ξαναανέβασε ένα παλιότερο podcast του Φώτη Σεργουλόπουλου με τη Μονίκ, μια τρανς γυναίκα, και κάτω από την ανάρτηση, και όχι μόνο, ξεχύθηκε για ακόμη μία φορά όλος ο τρανσφοβικός βόθρος των social media.