Η Μονίκ και η τρανσφοβία στα social media

Σύντομο σχόλιο

Η LIFO ξαναανέβασε ένα παλιότερο podcast του Φώτη Σεργουλόπουλου με τη Μονίκ, μια τρανς γυναίκα, και κάτω από την ανάρτηση, και όχι μόνο, ξεχύθηκε για ακόμη μία φορά όλος ο τρανσφοβικός βόθρος των social media. 

Προσβάσιμα ταξίδια. Η απουσία των ΛΟΑΤΚΙ+ αλλά και των ανάπηρων ατόμων από τις ταξιδιωτικές εκπομπές

 

Ποια άτομα τελικά μπορούν πραγματικά να ταξιδέψουν εκεί που μας λένε οι ταξιδιωτικές εκπομπές;

Εδώ και αρκετό διάστημα, παρακολουθώ συχνά ταξιδιωτικές τηλεοπτικές εκπομπές. Εκπομπές που μας προτείνουν προορισμούς, μας δείχνουν τοπία, αξιοθέατα, εστιατόρια και καταλύματα. Μας λένε που να πάμε, τι να δούμε, σε ποια εστιατόρια να φάμε και που να μείνουμε. Κάθε φορά όμως που τις παρακολουθώ, σχηματίζεται μέσα μου συνέχεια η ίδια απορία.

Κατά πόσο είναι πραγματικά συμπεριληπτικές όλες αυτές οι εκπομπές;

Και κυρίως, γιατί αποφεύγουν να απαντήσουν σε μία από τις πιο θεμελιώδεις ερωτήσεις που μπορεί να θέσει ένας άνθρωπος πριν ταξιδέψει, ποια μπορούν να πάνε εκεί. 

Δεν αναφέρομαι μόνο στους ανθρώπους που διαθέτουν χρήματα, χρόνο ή διάθεση για ένα ταξίδι, αλλά σε κάθε πρόσωπο ανεξαρτήτως αναπηρίας, ορατής ή και αόρατης, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, έκφρασης ή ταυτότητας φύλου. Σε κάθε άτομο που δεν βιώνει τον κόσμο με τον τρόπο που η κυρίαρχη κοινωνική νόρμα έχει ορίσει ως «φυσιολογικό». 

Τρανς άτομα: «Και ποιος θα σε φροντίζει όταν γεράσεις;»

 

Αυτή είναι μία ερώτηση που δεν σας κρύβω ότι μου την έχουν κάνει αρκετές φορές.

«Και τώρα που δεν θα κάνεις οικογένεια και δεν θα αποκτήσεις παιδιά, ποιος θα σε φροντίζει όταν γεράσεις;»

Ως τρανς γυναίκα, έχω συνηθίσει να ακούω ερωτήσεις που στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς ερωτήσεις, αλλά πεποιθήσεις μεταμφιεσμένες σε ερωτήματα. Είναι συμπεράσματα που κάποιοι έχουν βγάλει ήδη για τη δική μου ζωή, πριν καν με γνωρίσουν καλά ή με ακούσουν.

Παλαιότερα η φράση αυτή με θύμωνε, με νευρίαζε. Σήμερα όμως, περισσότερο με κάνει να σκέφτομαι.

Αυτογνωσία και Αυτοπροστασία: Η στιγμή που σταματάμε να στεκόμαστε απέναντι από τον εαυτό μας

 

«Από τότε που έμαθα να στέκομαι όχι δίπλα, αλλά μαζί με τον εαυτό μου και όχι απέναντί του, όλα ξεκίνησαν να αλλάζουν».

Ίσως να χρειαστεί μεγάλο χρονικό διάστημα για να κατανοήσουμε πραγματικά το νόημα αυτής της φράσης. Ίσως και όχι. Αλλά πολλές φορές, για κάποιο διάστημα της ζωής μας, μπορεί να πιστεύουμε ότι ο εαυτός μας είναι ένα διαρκές έργο υπό διόρθωση. Τότε ίσως να τον κρίνουμε αυστηρά, να τον αμφισβητούμε, να τον πιέζουμε να αντέξει περισσότερα, να γίνει καλύτερος, πιο δυνατός και πιο αποδεκτός από τους άλλους. Ίσως να πιστεύαμε ή να μας είχαν μάθει να ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι η αυστηρότητα απέναντι στον εαυτό μας είναι ένας δρόμος εξέλιξης. Στην πραγματικότητα, όμως, καμία εξέλιξη δεν υπήρχε, παρά μόνο μία διαρκής σύγκρουση μαζί του.

Τι μπορεί να κάνει ένα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομο όταν πέσει θύμα κακοποίησης, διάκρισης ή εγκλήματος μίσους;

Ένας πρακτικός σύντομος οδηγός προστασίας των δικαιωμάτων για ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σημαντική αύξηση των περιστατικών ρητορικής μίσους, διακρίσεων και επιθέσεων εναντίον ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, τόσο διεθνώς όσο και στη χώρα μας. Παρά τη θεσμική πρόοδο που έχει σημειωθεί με την αναγνώριση νέων δικαιωμάτων και την ενίσχυση της προστασίας από διακρίσεις, τα εγκλήματα με ομοφοβικό, τρανσφοβικό ή εν γένει ΛΟΑΤΚΙ+φοβικό κίνητρο εξακολουθούν να αποτελούν σοβαρή πρόκληση για το κράτος δικαίου και την αποτελεσματική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.